2 listopada 2014

Potterowskie: Korytarz

"Są w życiu chwile, w których trzeba podjąć ryzyko i dać się podnieść szaleństwu."
– Paulo Coelho

kwiecień, 1997
Astoria po cichu wymknęła się z pokoju wspólnego. Muzyka przestała docierać do jej uszu, a zastąpiła ją cisza, z czego dziewczyna była zadowolona. Miała dosyć hałasu oraz kolegów, którym procenty alkoholowe odebrały wszelki rozum. W takich momentach panna Greengrass wolała opuścić pomieszczenie, aby w samotności powłóczyć się po szkolnych korytarzach.
Idąc ciemnym korytarzem, słyszała dźwięk kapiącej wody po ścianach, a do jej nozdrzy docierał zapach stęchlizny. Astoria czasami nienawidziła mieszkać w lochach. Marzyła o Krukońskich i Gryfońskich wieżach, tam bezproblemowo mogłaby patrzeć przez okno na piękny krajobraz szkolnych błoni. W Ślizgońskich pokojach można było tylko czuć nieprzyjemny zapach smętnej wody oraz spoglądać przez zaczarowane okna na głębiny jeziora. Dlatego dziewczyna dość często opuszczała lochy, aby w spokoju usiąść na parapecie, otworzyć okno i poczuć na swojej skórze przyjemny wiatr, ciesząc się niesamowitym widokiem. 
Mijała po drodze tylko nielicznych uczniów. Do niektórych osób uśmiechnęła się, gdy spostrzegła znajomą twarz, lecz nie przystanęła, aby chwilę porozmawiać. W obecnej sytuacji nie miała na to ochoty.
Niepokoiło ją to, co działo się w świecie czarodziejskim. W Proroku Codziennym przeczytała, że dochodzi do coraz to częstych ataków na mugoli. Czuła w głębi duszy, że zakończy swoją edukację na czwartym roku i ojciec odeśle ją, Daphne oraz jej matkę za granicę, by tam przeczekały wojnę, która zbliżała się małymi kroczkami. Astoria nie chciała opuszczać Anglii, mimo iż tyle działo się wokoło. Ale gdy ojciec będzie jej kazał opuścić kraj, nie będzie miała wyboru. Nie mogła się sprzeciwić woli Nestora Greengrassa. Wiedziała doskonale, że robił to dla ich dobra.
Sunęła się bez celu po korytarzu, kiedy nagle zauważyła, jak na jednym z parapetów siedział Ślizgon i smętnie spoglądał przez okno. Astorii wydawało się, że z czymś się borykał. Zdziwiło ją to, bowiem myślała, że owy uczeń Hogwartu nie posiadał żadnych kłopotów i żył własnym życiem.
Greengrass przeszła obok niego, ale zawahała się na chwilę i cofnęła się o krok, spoglądając w szare tęczówki Ślizgona. Mimo iż na korytarzu panował półmrok, doskonale je dostrzegła – chłopak lustrował ją wzrokiem, a na jego twarzy pojawił się krzywy grymas.
– Wszyscy w pokoju wspólnym cię szukają – oznajmiła.
Ślizgon prychnął, kiedy usłyszał jej słowa.
– Nie obchodzi mnie to – rzucił, po czym wbił wzrok w szybę, w której Astoria dostrzegła odbicie jego twarzy. – Potrzebuje spokoju.
– Przekazuje tylko informację, więc rób z nią co zechcesz – rzekła oschle.
Astoria ruszyła dalej, lecz głos chłopaka spowodował, że znów stanęła i odwróciła się do niego.
– Czekaj, skoro tu już jesteś i oboje poszukujemy spokoju, to może się do mnie przyłączysz?
– Skąd wiesz, czego chcę, Malfoy?! – powiedziała, krzyżując ręce na klatce piersiowej. Ślizgon milczał, unosząc lekko lewy kąciki ust do góry, w typowy dla niego sposób.
– Ja tylko zaproponowałem ci, abyśmy wspólnie pomilczeli – odparł, wzruszając ramionami. – Przecież ty też chcesz całkowitego wyciszenia, prawda? Inaczej byś się tak nie tułała po korytarzach.
Astoria była pod ogromnym wrażeniem tego, że Draco zdołał prześwietlić ją na wylot. Opanowaną miała oklumencję, więc z pewnością nie wdarł się do jej umysłu. Zresztą, nie wiedziała nawet, czy chłopak potrafił czytać w myślach.
Przystała na propozycję Malfoya i przyłączyła się do niego, siadając na drugim końcu parapetu (odległość pomiędzy nimi była niewielka, więc dziewczyna poczuła się trochę nieswojo). Astoria zauważyła na twarzy Dracona przebiegły uśmieszek, jakby był zadowolony z tego, że dopiął swego i namówił ją do spędzenia tego czasu w jego obecności.
Oboje w milczeniu spoglądali przez okno, podziwiając błonia Hogwartu. Astoria musiała przyznać, że Draco wybrał sobie niezłą miejscówkę na rozmyślenia. Widok stąd na szkolny krajobraz był piękny, kąciki ust samowolnie unosiły się do góry.
– Mogę cię o coś zapytać? – odezwał się po dłuższym czasie, przerywając nostalgiczną ciszę. Astoria spojrzała na chłopaka i lekko kiwnęła głową. Nie wiedziała, na co się pisze, ale głowa jakoś sama zgodziła się na to, aby Draco zabrał ponownie głos. – Co byś zrobiła, gdybyś musiała zrobić coś, czego nie chcesz, lecz jeśli tego nie zrobisz, mogłaby spotkać cię kara?
– Hm, dość skomplikowane to pytanie – powiedziała po chwili lekko skołowana. – Nie wiem, co bym poczęła.
Draco westchnął ociężale, zamykając oczy.
– Borykasz się z takim problemem? – odważyła się zapytać. Malfoy otworzył z powrotem oczy i spojrzał uważnie na dziewczynę.
Czuła, że w pytaniu Malfoya kryło się wiele tajemnic. Teraz rozumiała, dlaczego chłopak siedział tutaj na parapecie i rozmyślał nad swoim życiem. Jakieś dziwne uczucie sprawiało, że zaczęła współczuć Draconowi – a bardzo rzadko się to zdarzało.
– Niestety – wymamrotał, uciekając wzrokiem. Jego szare tęczówki lustrowały obecnie widok zza okna. – Wojna powoli się zbliża i wiem, że jeśli… tego nie zrobię, mogę spotkać się z poważnymi konsekwencjami.
W głosie Dracona wyczuła smutek, a jednocześnie odniosła wrażenie, że chciał w tych słowach odnaleźć dla siebie cień ratunku. Astoria nie spodziewała się, że kiedykolwiek ten zimny, drwiący ze wszystkiego nastolatek, może znaleźć się w tak beznadziejnym położeniu.
Mimowolnie przybliżyła się do Ślizgona i ujęła jego dłoń w swoją, chcąc tym gestem dać mu otuchy. Draco nie odtrącił dziewczyny. Wiedziała, że tego nie zrobi, bowiem potrzebował w obecnej chwili trochę wsparcia. I tak chłopak nie znał jej imienia, więc z pewnością następnego dnia zapomni o tym, że siedział na parapecie z jakąś Ślizgonką.
Nagle Malfoy niespodziewanie wyswobodził ręce z jej uścisku. Przybliżył się do niej, aby zatopić dłonie w brązowych włosach dziewczyny i z wielką zachłannością pocałować jej usta. Astoria na chwilę poddała się pieszczocie, ale w porę się opamiętała. Odsunęła się od Malfoya, po czym wstała z zamiarem opuszczenia tego miejsca. Ale mimo to, nadal stała odwrócona do niego tyłem.
– Całujesz mnie, a nawet nie znasz mojego imienia – odezwała się, po czym odważyła się odwrócić do Dracona i na niego spojrzeć. Ślizgon uśmiechał się, nie wypowiadając żadnego słowa. – Czemu milczysz i głupio się uśmiechasz? – spytała podirytowana.
– Nic… tylko… – urwał, przygryzając dolną wargę. – Po prostu potrzebowałem na chwilę czyjejś bliskości – powiedział w końcu.
Astoria poczuła, że się czerwieni. Nie ze wstydu, lecz z wściekłości.
– Po prostu potrzebowałeś czyjejś bliskości?! A że ja się pojawiłam, to po prostu to wykorzystałeś?! – wściekła się.
– Wiem, że to może źle wyglądać, ale nie chciałem…
– Nic już nie mów, Malfoy! – przerwała mu, grożąc palcem.
Draco zeskoczył z parapetu. Podszedł do niej, lecz ta oddaliła się. Odwróciła się napięcie, chcąc udać się z powrotem do lochów.
– Skąd ta pewność, że nie znam twojego imienia, skarbie – usłyszała jego głos za plecami. Słowa chłopaka sprawiły, że znów się zatrzymała, lekko przekręciła głowę, by spojrzeć na Ślizgona. – Wierz lub nie, ale ja nie zapomnę tego co się między nami tutaj stało. Krótko, ale się stało – odezwał się, a po chwili Astoria zorientowała się, że Draco znalazł się tuż obok niej. Przekręciła głowę, aby uniknąć wzroku chłopaka. Wyraźnie czuła jego oddech na swojej szyi. – W obecnych czasach takie chwile są potrzebne. Całując cię, zapomniałem na ten moment o problemach, więc… dziękuję. – Greengrass wyczuła, że ostatnie słowo powiedział z wielkim trudem. Ale w jego ustach i tak brzmiało to prawdziwie, bo rzadko je wymawiał.
Z nieznanym jej powodów odwróciła się do chłopaka. Czuła, że jego słowa są prawdziwe, i skarciła siebie w duchu za to, że tak na niego naskoczyła, lecz nadal nie powiedział, jak ma na imię. Zrobiła jeden krok do przodu, a to sprawiło, że dzieliła ich w tym momencie niewielka odległość od siebie. O dziwo, Astorii tym razem to nie przeszkadzało.
– W takim razie powiedz mi, jak mam na imię – powiedziała dobitnie prosto w jego usta. Draco uśmiechnął się, oczywiście na swój malfoyowski sposób – drwiąco i uwodzicielsko. Jego ręce znalazły się na jej włosach, które odgarnął do tyłu, po czym bez żadnych słów znów musnął wargami usta dziewczyny. Sama nie wiedziała, dlaczego z taką łatwością poddała się i z równą zachłannością oddała się pocałunkowi. Był namiętny oraz pełen pasji, o wiele dłuższy niż ten pierwszy. Astoria miała wrażenie, że wszystko wokół nagle staje się szare i nieistotne. Zapomniała o rzeczywistości, zatraciła się całkowicie w objęciach Dracona. Miała to gdzieś, że ledwo go znała – chciała poddać się szaleństwu chociaż raz.
Po chwili oderwali się od siebie, oddychając głęboko.
– Z pewnością tego nie zapomnę – wyszeptał cicho, spoglądając w jej orzechowe oczy. – Dobranoc, Astorio.
Uśmiechnął się do Ślizgonki, po czym wyminął ją, zostawiając dziewczynę totalnie wyprowadzoną z równowagi. Stała nieruchomo, dopiero po chwili zdając sobie sprawę, jakie słowa wypowiedział Draco.
Znał jej imię. Astoria uśmiechnęła się perliście i dziękowała w duchu Merlinowi, że chłopak tego nie zobaczył.
Wiedziała, że nie zapomni tego, co zdarzyło się między nią a Draconem.
___
Zaległości na Waszych blogach nadrobię na tygodniu.

9 komentarzy:

  1. Przeczytałam. Już w pierwszym akapicie poczułam się odrzucona przez "procenty alkoholowe". Tyle razy zwracam ci uwagę, a ty i tak swoje. To jest szkoła. Naprawdę trudno mi sobie wyobrazić, że w szkole, zwłaszcza tak konserwatywnej jak Hogwart, tolerowanoby takie ekscesy, jak zdobywanie alkoholu czy imprezy. Poza tym, jak wiemy z kanonu, do takich rzeczy nie dochodziło, bohaterowie w książce pierwszy raz pili Ognistą dopiero w siódmej części, gdy byli pełnoletni, a wcześniej to tylko kremowe piwo, które nie było mocne. O wiele bardziej wolę ten grzeczny i konserwatywny, kanoniczny obraz, niż aŁtoreczkowe wątki imprez i wiecznie pijanych Ślizgonów. Bo dla mnie to niestety jest aŁtoreczkowe i bardzo psuje moje zdanie o tekście, w którym takowy motyw się pojawia.
    Jeśli chodzi o ciąg dalszy... Było lepiej, ale też trudno mi uwierzyć w tą scenę pocałunku. Malfoy na pewno mógł być rozdrażniony, wręcz się bać kary za niewypełnienie zadania (w końcu to był okres, kiedy pewnie wciąż naprawiał szafkę zniknięć), ale, o ile jego samotne siedzenie i angstowanie jest wiarygodne, tak trudno sobie wyobrazić, by całował się z przypadkową dziewczyną, tym bardziej, że Astoria ma tylko 14/15 lat, więc w moich oczach jest tak jakby dzieckiem. On ma 16/17, więc niewiele więcej, dlatego poczułam się zdziwiona, mimo że pamiętam z kanonu, że uczniowie Hogwartu byli zaskakująco dojrzali jak na swój wiek (pewnie też przez konserwatywne środowisko). No i zdziwiło mnie, że Astoria w ogóle się na to zgodziła, skoro się prawie nie znali.
    Ale ogólnie nie było źle. Poza procentami i paroma dziwnymi wyrażeniami (jak np. gdzieś mi mignęło "owy", czy powtarzanie ciągle nazwa domu, choć dobrze chociaż, że nie określasz bohaterów przez kolor włosów i oczu :P).

    OdpowiedzUsuń
  2. Hm, miniaturka ciekawa. Podobała mi się. Ciemny korytarz, dwoje Ślizgonów, skryte troski i nadzieje... Opowiadanie miało klimat :)
    Kolejnym plusem jest Malfoy, który ma swój charakter, a jednocześnie nie jest totalnym bucem. Astoria też całkiem fajna... Taki krótki tekst, a poruszyłaś w nim wiele kwestii.
    Tylko pocałunek mnie zaskoczył. W ogóle ta nagła zażyłość między dwójką młodych ludzi była na granicy absurdu... Ale wiesz, to miało swój czar. Ja w każdym razie to kupiłam.
    Oby więcej takich opowiadań :)

    OdpowiedzUsuń
  3. A ja tam uważam, że rozdział jest całkiem ciekawy i nie przeszkadzają mi w czytaniu takie drobiazgi jak np. to, że oni pili alkohol czy też chodzili na imprezy. Pozdrawiam i czekam na kolejny rozdział. PS. Znajomi i rodzina mówią do mnie tak samo jak do Ciebie Dusia. Hahaha. :)

    http://love--me--forever.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cóż, najwyraźniej masz zjechany gust, skoro ci to nie przeszkadza, spamerko :P.

      Usuń
  4. Podobało mi sie. nie lubię ogólnie Dracona,ale tutaj zaimponował mi swoją dojrzałością. Dobrze podszedł do Astorii, myślę,że interesował się nią od pewnego czasu. I że faktycznie ptorzebował bliskości, ale nie byle kogo. Pewnie rozmyśla nad polanami Voldemortra - morderstwem Dumbledore'a itd. Muszę przyznać że poczytałabym więcej na ten temat. Spodobała mi się także postać Astorii, dziewcyzna ma charakterek, nie da sobie w kaszę dmuchać. CZasem brakowało "ę" w czasowinikach w pierwszej osobie, no i raz w opisie zabrzmiało tak, jakby Dracon nie znał nie imienia Astorii, ale swojego własnego (w ogóle cały czas to powtarzałas, trochę powtórzeń było ;p). Ale ogólnie widzę spory progres w sposobie pisania, a pomysły jak zwykle są b.dobre.Zresztą ja lubię czytac o rozwijających się uczuciach, o zmianach, więc rozdział jak najbardziej mi sie podobał. Zapraszam na zapiski-condawiramurs na nowość:)

    OdpowiedzUsuń
  5. Jak dla mnie, całkiem urocza scenka. Angstujący Draco nie wydaje mi się niczym dziwnym - on zawsze miał skłonności do przesady, więc nadmierne poddawanie się "depresji" jest bardzo w jego stylu.
    Osobiście nawet nie zauważyłam fragmentu z "procentami alkoholowymi", może dlatego że w podobny sposób bezczeszczę święty kanon ;p Jedyne, co mnie uderzyło, to "zostawił dziewczynę totalnie wyprowadzoną z pantałyku". Nie można być "wyprowadzonym z pantałyku" - można "wyprowadzić kogoś z równowagi" lub "zbić kogoś z pantałyku".

    Pozdrawiam cieplutko!
    Bea

    OdpowiedzUsuń
  6. Ja się przyznam szczerze, że takie Potterowskie klimaty to trochę nie dla mnie - nie jestem zbyt wielką fanką całej serii, ale rozdział przeczytałam i uważam, że piszesz naprawdę bardzo ciekawie i dlatego też i na następny wpadnę, a sama szepnę Lady Spark słówko o Tobie - ona bardzo lubi takie klimaty ;)

    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Ogólnie tekst bardzo mi się podobał :)
    Za postacią Draco nigdy specjalnie nie przepadałam, przeważnie mnie irytował i przez pierwsze części książki uważałam jego zachowanie za niesamowicie dziecinne. No ale odrodzenie Voldemorta i wydarzenia z KP bardzo go zmieniły, co fajnie tutaj przedstawiłaś. Widać, że Ślizgon powoli nieradzi sobie z tym wszystkim i potrzebuje bliskości drugiego człowieka, mimo że zarazem cierpi, bo nic tej osobie nie może powiedzieć. Jednak coś mi się zdaje, że już wcześniej musiał się interesować Astorią i teraz skorzystał z okazji, bo nie wierzę, by pocałował koleżankę ze Slytherinu tylko dlatego, że brakowało mu bliskości.
    Co do Astorii to na jej miejscu po pocałunku dałabym chłopakowi w twarz, ale zarazem cieszę się, że dziewczyna jednak nie uciekła i wyjaśniła całą tę sytuację, zrazem zyskując u Draco szanse w przyszłości ;)
    Pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Młodzieńcze szaleństwa, co nie? xD Fajnie, że zaczęłaś ich relację już w czasach 6 części. W sumie to w tej części zaczęłam lubić Malfoy'ów. Współczuję strasznie Draconowi i nie dziwię się, że potrzebował trochę bliskości. Dość odważnie sobie ją zagarnął, ale do odważnych świat należy, tak mówią.
    Pozdrawiam ;)

    OdpowiedzUsuń

Obserwatorzy